Krajem oktobra 1918. godine, admiral Šer, od avgusta komandant nemačke ratne mornarice, planirao je isplovljenje Fote otvorenog mora da nametne odsudnu bitku daleko nadmoćnijoj britanskoj floti. Ovaj gest
njemačke komande mornarice, u vreme kad je rat već bio izgubljen i počeli pregovori o primirju, graničio je sa zdravim razumom, te značio smišljeno krvoproliće nad oko 80.000 mornara. Zbog toga je revolucionarna organizacija mornara, obnovljena pod uticajem oktobarske revolucije i razvoja revolucionarnog radničkog pokreta u zemlji uputila svoju delegaciju komandi flote. Delegacija mornara je izjavila da su posade brodova spremne za
Borbu u slučaju neprijateljskog napada, ali da nisu spremne ići u besmislenu smrt. Komanda je
obustavila operacije, ali kad su se brodovi vratili sa zadatka u Kil Vilhelmshafen je preduzela represije protiv pobunjenih mornara. Kao odgovor na to mornarski komitet je 3. novembra organizovao demonstracije u Kilu. Nakon krvavog sukoba sa oficirima flote, pobuna je prerasla u oružani ustanak.
Vojnici koji su 4. novembra upućeni da uguše ustanak pridružili su se pobunjenicima, a 5. novembra na svim brodovima su se videle crvene zastave. Sva vlast se našla u rukama vojničkih i radničkih saveta. Pobunom mornara u Kilu počela je novembarska revolucija u Njemačkoj.
Predaja i samouništenje vlastite Flote otvorenog mora
Vojska i mornarica su postali jedinstveni u pogledu na postupak komande mornarice. Bili su zajedno, jedno od osnovnih žarišta nemačke revolucije. Udružene kontrarevolucionarne snage sa socijaldemokratima na čelu, odlučile su da ih razbiju revolucijom odozgo. Nakon proglašenja republike vođe socijaldemokratije sakrivajući se iza revolucionarnih fraza uspele su da zauzmu ključne pozicije u vojničkim i radničkim savjetima, te stvore privremenu vladu, koja je 11. novembra 1918. potpisala primirje u Kompjenjskoj šumi.
Prema odredbama primirja od 11. novembra 1918. godine Nemačka je morala da preda saveznicima 10 bojnih brodova, 6 bojnih krstaša, 8 krstarica, 50 za to vreme modernih razarača i sve podmornice ispravne za plovidbu, a ostale brodove i podmornice da razoruža u nemačkim lukama. Isto tako trebalo je da oslobodi prolaze u Baltičko more, razoruža i napusti utvrđenja po tjesnacima i preda dokumentaciju za sva minirana područja.
Kad su saznali za potpisivanje primirja savjet mornara u flotnom sastavu otvorenog mora komandantima brodova i sastavu u cjelini je odobrio da se ponovo ukrcaju na brodove. Flota je 21. novembra napustila Helgolandski zaliv, vijajući još uvijek crvene zastave na jarbolima i uputila se ka paraleli Rosajta gde se predala saveznicima. Pod pratnjom savezničke flote sprovedena je u Skapa Flou, gdje je razoružana i sa smanjenom posadom stavljena pod kontrolu britanske flote Podmornice su uplovile u Heridž; do 1. januara 1919. stiglo ih je 114. Britanci su želili da je unište, ostali iz savezničke komisije da je podjele kao austrougarsku – na kraju rešili su delimično sami Nemci.
Iskoristivši odsutnost glavnine britanske flote, oni su 21. juna 1919. sami potopili svoje brodove, koji su se našli u Skapa Flou, ostao je samo 1. Bojni broda i 3 krstarice.
I z v o r: materijal za pisanje moje knjige: JUGOSLOVENSKA RATNA MORNARICA, koja je u pripremi za štampanje.
MT potpukovnik u penziji
Milan Đuran
Kako doći do knjige?